دست بابا دانه را در خوب دشت خیش و خش زد تا به سالی زان گذشت گیس گندم تا نسیم اش شانه کرد آب و خاکش خوشه را پر دانه کرد خاک زر خیزان به گندم جای داد دانه را هفتاد گندم پای داد دست برزیگر به داسی چون هلال  سوز آوازش هم آوا با بلال بافه ها چون پشته آمد سوی هم خرمنی از خوشه آمد روی هم چوم و آخون خرمنی ک...

نویسنده: حسین عبدالهی پبدنی - سهشنبه ٢۸ شهریور ۱۳٩٦ نیزم خوتی نازم خوتی بالنده پروازم خوتی روزم اَویده بی تو شو ای افتو روشن درو سازم خوتی بازم خوتی آرنگ سرنازم خوتی لاشم اویده پر ز تو ای درد و درمونم بیو … نظرات ()

[unable to retrieve full-text content at fenj.ir]

پارس آب (پارسآب، خلیج فارس) به یزدان بنامم، به ایران خلیج به این آب و خاکش به ایران ویج به بالم به دریا، به پارس کهن به ژرفای توفنده اش نیل ون که شاخاب ایران به گفت مهان گواهم به تاریخ دنیا نشان نشانم بود آرتمیس آریا به کشتی زنی رزمجو، ناخدا ز پارس آب، تا احمر آن رود نیل به پیکار دشمن برفتی چو پیل ه...

... ناشتایی خرده و نخرده، سیکه(سکسکه) گرهدم. پشت سر یک هی سیکه اکندم. دل و اندرینم اوید بی منه تیشنیم.نه ترستم چی بخورم و نه کَرکَر بکنم. تا اخواستم یه گپی بزنم سیکم بیشتر بید تا گپ زیدن ... پسین رهدیم به هونه کیچیم ماه بناز. سیکه مو هم سی خُس هی کار اکرد. کیچیم به دام گد : ستین ز کی تالا سیکه اکنه؟...

نویسنده: حسین عبدالهی پبدنی - پنجشنبه ٢٧ مهر ۱۳٩٦ مپرس از من که دل زندانی کیست مپرس کـاین شور و غوغای من از چیست مپرس از من که این داد و فغـــــان ها ز بـهر چه چنین اشکم که جاریستمپرس از من که شب را چون کنم طی ســـــــــــرم برسجده یار است یا نیستمپرس از من که رندم یا خـــــــرابات به دستم جــــــام...

شبی در انتظار نورباران دلم بر سوی مه، دامن کشان رفت میان ابرهای تیره و تار دو چشمم سوی آن روشن روان رفت نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٤:۳۱ u200eق.ظ ; چهارشنبه ۱۸ امرداد ۱۳٩٦ نظرات () لینک دائم

... یه کت پیا دور یک نشستن بی و ساتیار و بختیار هم چن تا وریست سر یک کردن بی و هی زمین اپینیدن. باقی زمینه هم که به وریست نی رسید، گُمس ازیدن و کل و برد ناهادن سی ساموناسون و جدا و غل غل سون اکردن. مو هم دیرادیر هی انیشتم بسون. تی خوم گدم: خووه روم تیسون بلام مو هم پینیدن و گم زیدن زمینانه آمخته واب...

گوومه مَه، که افتو هم ددومه سراسر آسمون، مال بوومه همه آستاره ها بند سیزن دام کوچیر و گپ و گژدین، زیر چومه نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۸:۳۳ u200eب.ظ ; شنبه ۱۱ شهریور ۱۳٩٦ نظرات () لینک دائم

ندونم سیچه همقو ای خُمت گل به ویرم گل، به هیجار ای گُمت گل گلی، گل خنچه ای، خوش بو گلاوی خوتم گل، هر دو تی گل، هم نُمت گل نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۸:٥٩ u200eب.ظ ; شنبه ۱۱ شهریور ۱۳٩٦ نظرات () لینک دائم

بنگت ازنم یه دم بده، ها منجا دل و تی بِنُم سر جا ویرکار تیات اِبوهُم و دل جا مهره ی تی ونم بُنِ نا نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٩:٢٦ u200eق.ظ ; چهارشنبه ۱۱ امرداد ۱۳٩٦ نظرات () لینک دائم

بیگِ سرِ بره خَوس......میرزا سردار سه زینه داشت. زینه اولینه که استید، تا سه سال بچه دار نی بید. هر کی بس ارسید هی نُک و نیش بس ارهد و اگد: په سیچه بچه دار نی بووی؟ په مر اخوی سر بی اولاد روی؟ وجاقت اخوی کور بووه؟ و ...چاره ناچار زینه دُیُمینه هم استید. دو شال گدشت یو هم بچه نه اورد؛ دیه هر کی بس ار

شیخ مندیر شولوا...(زبانزد بختیاری)... باهار بید و چند تا هونه مندن بی سی «نوشه وا». زینه هونه خدا، دیگ شولوانه ناهاد بی ری چاله سی چاست. به یه دست هیوه اناهاد زیر دیگ و به یه دست هم کمچنه دِر اداد به شولوا.ز زیر مال صدا یه شیخ به گوش ارسید که هی اگد: بگو یا ...! بگو یا ...! جدم پشت و پناتون...رسید د

دلم سیر اویده ز دنیا، خدا که تا شر اویده به دنیا،بپا نه کس ای گره دست درمنده ای نه غمخوار منده، نه درد آشنا نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٩:٥۱ u200eق.ظ ; چهارشنبه ۱۱ امرداد ۱۳٩٦ نظرات () لینک دائم

فردا(سی ام تیرماه نود و شش) جمعی از شاگردان و دوستداران فرشته ی نجات فرزندان عشایر ایران، استاد بزرگ محمد بهمن بیگی در وارگه(یورت) پدری ایشان «چال قفا» در نزدیکی سمیرم برنامه ی یادمان و بزرگداشت استاد را پیش بینی و فراخوان دادند. من نیز به عنوان شاگردی کوچک از آن بزرگمرد آموزش عشایر فراخوانده شدم ک

به چی باوینه سی دردم دوایی به سی زهما ملهمی و شفایی ستینی روز تنگی ها به سی دل تو بهدر آفریدی زی خدایی نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٢:۳۳ u200eق.ظ ; دوشنبه ٩ امرداد ۱۳٩٦ نظرات () لینک دائم

دانی ز چه من فتاده ام از پی و پا؟ بیمارم و بی رمق شده بی نم و نا؟ عمری است به آسمان تو مانده دو چشم آید زتو قدر شبنمی بر لب ما نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٥:٢٠ u200eق.ظ ; پنجشنبه ٢٢ تیر ۱۳٩٦ نظرات () لینک دائم

برف پیری راز دل با نام حق بگشودنی است راه حق با یاد او پیمودنی است دل به خون آغشته ای می گفت دوش سفره دل با خدا گستردنی است برف پیری بر جبین بنشست و گفت رو دلت شادان، که این نوزادنی است ابر نیسان آمد و بارید و رفت گفت: دنیا هم چو من باریدنی است جام می در دست ساقی چون شک

ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﮐُﻪ ﻭ ﮐُﻬﺴﺎﺭ ﺑﯽ ﺷﯿﺮ ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﺗﻔﻨﮓ ﻣﻨﺪﻩ ﺑﯽ ﺗﯿﺮ ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﭘﯿﺎﯾﻞ ﺭﻫﺪﻩ ﻭﺭ ﺧَﻮﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﺷﮑﺎﻝ ﻭ ﺑﻨﮓ ﺑﺮﻧﻮ ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﺩﻝ ﺗﻨﮓ ﻭ ﺯ ﺣﺎﻟﻢﺯ ﺩﺍﻍ ﮔﻮﯾﻞ ﺭﻫﺪﻩ ﺯ ﻣﺎﻟﻢ ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﺩﻝ ﺑﺨﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﯽ ﯾﺎﺭﺑﻪ ﺧَﻮ ﻣَﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﯼ ﺭﻭﺯﺍ ﻭ ﺷﻮﮔﺎﺭ ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﮐُﻪِ ﺗﺎﺭﺍﺯ ﻭ ﻣُﻨﮕَﺸﺖﮐﻪ ﮐﻮﮒ ﺧﻮﺵ ﺻﺪﺍﺱ ﺭَﻫﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻭُﺭ ﮔﺸﺖ ﮔﺮﯾوُﻡ ﺳﯽ ﮐﻤﯿﺖ ﻣَﻨﺪﻩ ﺑﯽ

دیده ام را در رهت کارم به خاک سینه را سازم به پیشت چاک چاک دل به خون غلتیده تا بینی چسان خواند از عشقی سراپا پاک پاک نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٦:٠٧ u200eق.ظ ; دوشنبه ۱٩ تیر ۱۳٩٦ نظرات () لینک دائم